Cliënten Tragel doen het verrassend goed


<p>Anniek van de Voorde (rechts) werkt in de gehandicaptenzorg als begeleidster bij Tragel.</p>

Anniek van de Voorde (rechts) werkt in de gehandicaptenzorg als begeleidster bij Tragel.

(Foto: Kim de Booij)

Cliënten Tragel doen het verrassend goed

OOSTBURG - ,,Heel veel”, is het antwoord van Anniek van de Voorde op de vraag ‘Wat heeft corona aan jouw werk veranderd?’ Anniek werkt in de gehandicaptenzorg als begeleidster bij Tragel.

,,Ik werk op de dagbesteding in Atelier de Schelp in Oostburg. In de souvenirwinkel van mijn ouders kwamen vroeger regelmatig groepen mensen met een verstandelijke beperking. Dat vond ik er zó gezellig uitzien. Nu is het mijn werk. In het Atelier begeleid ik cliënten bij het maken van mooie spullen van textiel, hout en keramiek voor onze winkel. Dat doen we gelukkig nog steeds, ook nu met corona. Wel in aangepaste vorm.” Die aangepaste vorm houdt in dat er looproutes zijn, iedereen zoveel mogelijk afstand moet houden en gezamenlijke lunches in de kantine plaats moeten maken voor een boterham aan de werktafel. ,,We hebben allemaal een stukje vrijheid moeten inleveren en moeten wennen aan deze nieuwe situatie”, zegt Anniek. ,,Maar de cliënten doen het verrassend goed. Ze vonden het eerst spannend, maar zijn nu aan de nieuwe situatie gewend.” Gewend is een rekbaar begrip, geeft Anniek wel toe. ,,Ze volgen de regels netjes op en worden daarin door ons geholpen. Maar de anderhalve meter aanhouden blijft lastig. In het atelier kunnen we het goed reguleren, maar op de kinderboerderij in Terneuzen, waar we regelmatig zijn voor klusjes, is het wat lastiger. Daar zijn we veelal buiten bij de dierenverblijven bezig en daar heb je natuurlijk geen looproutes en vaste werkplekken. Voordeel is wel dat we er in de buitenlucht lopen. Maar binnen zijn we streng. Soms is het lastig hoor, om zo streng te zijn. Je begrijpt ook zo goed dat ze behoefte hebben aan sociaal contact.” Juist dat gemis hakt er het meest in. ,,Doordat we in kleine groepjes werken, ze elkaar niet meer in de kantine treffen en sommigen zelfs tijdelijk niet naar de dagbesteding komen, zien ze niet meer iedereen. Ze missen elkaar echt. En ze missen ook die arm om hun schouder en knuffel van elkaar.” Ondanks alle uitdagingen blijft Anniek van het werk met de cliënten genieten. ,,Ik vind het zo knap hoe ze zich staande houden. En ik geniet er iedere dag weer van hoeveel plezier ze ook in deze situatie nog hebben.” Tekst Kim de Booij

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden